W ostatnich miesiącach mój tato ciężko chorował, parę razy odwiedził szpital w Resku (bardzo żałował, że go prawie zlikwidowano). Podczas wizyt dużo rozmawialiśmy, a że jestem mieszkanką Reska od 2001r., tutaj wyszłam za mąż i podjęłam pracę w słynnej poniemieckiej czerwonej szkole (obecny budynek szkoły podstawowej), mięliśmy okazję widywać się często w reskim szpitalu. Zapytałam się któregoś razu, jakie to wspomnienia łączą mojego tatę z ziemią łobeską i reską? Wtedy zdradził mi niezwykle istotne fakty ze swojego długiego życia.
„W 1963 r. rozpoczynała swoją działalność Spółdzielnia Mieszkaniowa „ Jutrzenka”, w czasie, kiedy jeszcze pracowałem w cegielni. Przejąłem część obowiązków dyrektora Czesława Pasturczaka, załatwiając sprawy w obu załatwiając sprawy w obu placówkach. Cegielnia w tym czasie realizowała zamówienia m. in. z Warszawy. Filie przedsiębiorstwa mieściły się (oprócz Łobza) także w: Radosławie/k. Nowogardu, Sownie, Barlinku, Wałczu, Trąbkach, Drezdenku. Za wysoką sprzedaż otrzymywaliśmy wysokie nagrody. W cegielni pracowałem od 1953r. do 1965r. Kolejny etap to Łobeskie Zakłady Przemysłu Terenowego, gdzie produkowano łóżka m. in. dla szpitali. Tę fabrykę zmodernizowałem poprzez umieszczenie kotłowni na zewnątrz hali produkcyjnej, na której odbywała się produkcja drutu ocynkowanego. Uznałem za właściwe wprowadzenie wentylacji, podobnie jak w szlifierni i to mi się udało. W planie miałem wybudowanie fabryki sprzętu drutowego, między Łobzem a Świętoborcem – dla przemysłu stoczniowego. Zainteresowani wyrazili zgodę, jednak wzywały mnie inne obowiązki – w 1968r. odszedłem dobrowolnie, przeniosłem się do Wojewódzkiego Zakładu Przemysłu Terenowego – na 2 lata. Przez cały dotychczasowy okres ( 10 lat) pełniłem obowiązki prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej w Łobzie. Następnie, w 1970r. przeniosłem się do Powiatowej Spółdzielni Pracy, gdzie m. in. modernizowałem Zakłady Metalowe z siedzibą w Węgorzynie.
Jako prezes i jednocześnie założyciel SM „Jutrzenka”, w zakresie działalności Łobez–Resko–Węgorzyno, stawialiśmy kolejne bloki. Warto wspomnieć, że nasze przedsięwzięcie świętowaliśmy w dawnej reskiej restauracji: „Mozaika”. 1 lipca 1975r. objąłem stanowisko z-cy dyrektora do spraw technicznych, w Rejonowym Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, które swoją działalnością obejmowało Resko-Łobez-Węgorzyno. Ku mojemu zaskoczeniu, w dziale technicznym spotkałem mojego pierwszego dyrektora – Cz. Pasturczaka. Pomyślałem sobie wtedy: Góra z górą się nie zejdzie, ale człowiek z człowiekiem zawsze. Odtąd znów pracowaliśmy razem. Za działalność w SM zostałem odznaczony złotą i srebrną odznaką Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego. Doceniono działania przedsiębiorstwa w zakresie: budownictwa i porządkowania miast, w szczególności gospodarki śmieciowej i kanalizacyjnej, łącznie z oczyszczalnią ścieków, modernizacją wodociągów i ogrodzeniem żył nośnych wodnych, doprowadzenie gazu ziemnego, remonty ulic, akcje zimowe w zakresie odświeżania i posypywania ulic i chodników. Za te wszystkie zasługi zostałem uhonorowany Krzyżem Kawalerskim na początku lat 80tych. Związek Kombatantów i Inwalidów zainicjował budowę pomnika ku czci Aleksandra Segala, przedsiębiorstwo sfinansowało budowę. 1 czerwca 1986r. zostałem powołany na stanowisko dyrektora naszego przedsiębiorstwa. Tę funkcję sprawowałem do emerytury – z roczną przerwą –tj. do 1 lipca 1990r.”
F. Stefanowski odszedł 2 marca 2017r., honorowy obywatel Łobza i Reska, spoczął na Cmentarzu Komunalnym w Łobzie. Oprócz najbliższej rodziny, żegnali go mieszkańcy, dyrektorzy, nauczyciele, pracownicy SM, przedstawiciele Koła Emerytów – wszyscy, którym osoba Franciszka nigdy nie była obojętna.
W imieniu najbliższej rodziny dziękuje wszystkim, którzy uczestniczyli w uroczystym pożegnaniu mojego taty –
Justyna Walczykiewicz (córka)
